کارگردان ها

هژیر داریوش کیست ؟

کارگردان جنجالی و متفاوت ایران

هژیر داریوش

(   1375 -1361  )   بندر انزلی

هژیر داریوش پس از پایان تحصیلات به فرانسه رفت و از مدرسه سینمایی ایدک در رشته کارگردانی فارغ التحصیل شد. به ایران بازگشت و به استخدام فرهنگ وهنر در آمد.

داریوش فعالیت های هنری خودش را از دهه 40 با نوشتن مطالب سینمایی و ساختن فیلمهای کوتاه مستند و داستانی آغاز کرد.

جلد مار (1342) و گود مقدس (1343) از میان فیلمهای کوتاه  ش بیشترین مورد توجه  و بازخورد را داشت .

گود مقدس  از جشنواره فیلم های فولکوریک ایتالیا و جشنواره جهان گردی مارسی جوایزی دریافت کرد.

بی تا (1351) اولین و تنها فیلم هژیر داریوش است .فیلم مورد استقبال مردم همگانی قرار گرفت و به یکی از پرفروش ترین فیلمهای سال شد.

امل منتقدان فیلم را چندان جدی نگرفتند . تند ترین مطلب را هوشنگ طاهری در نقد این فیلم نوشت اما در مدتی کوتاه جملاتی بدتر از هوشنگ طاهری هم در وصف این فیلم نوشته شد.

هژیر داریوش دیگر هرگز فیلمی نساخت و بیشتر در کار های اجرایی شرکت می کرد.او مدتی دبیر جشنواره کودکان و نوجوانان بود و سپس در مقام دبیر کل جشنواره جهانی فیلم تهران  او موفق شد این جشنواره را ارتقا دهد. بطوریکه  جشنواره تهران در عرض چند سال به یکی از جشنواره های معتبر بین اللملی تبدیل شد.

در همین جشنواره بود که  موقعیتهای مختلفی برای فیلمسازان بوجود آورد و راه را برای جهانی شدن برخی از آنها هموار کرد. یکی از همین فیلمسازان کسی نبود جز  سهراب شهید ثالث کارگردان بلند آوازه ایران .

در همه این موارد نقش هژیر داریوش به عنوان مدیر جشنواره و اجراییات سیاست گذاری در امور سینمایی بسیار مهم بود.

هژیر داریوش چه به عنوان یک کارگردان و چه  به عنوان نویسنده و بخصوص در مدیریت جشنواره تهران  نقش ارزشمندی را در ارتقا کیفی فرهنگ و هنر این کشور ایفا کرد. جا دارد از این مرد بزرگ بیشتر بدانیم و بنویسیم تا نسل امروز بیشتر با عقبه با عزت خودشان آشنا شوند.

یادش و زحتاش در حافظه تاریخ سینمای ایران جاویدان است.

کوروش حسینی

هژیر داریوش

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
هژیر داریوش
زمینه فعالیت کارگردانی
تولد ۱۳۱۷
بندر انزلی
مرگ ۱۲ مهر ۱۳۷۴
پاریس
ملیت ایرانی
همسر(ها) گلی ترقّی
صفحه در وبگاه IMDb
صفحه در وبگاه سوره

هژیر داریوش (۱۳۱۷ در بندر انزلی – ۱۲ مهر ۱۳۷۴ در پاریسکارگردان و فیلم‌ساز ایرانی است. او در بندر انزلی زاده شد و در پاریس درگذشت.[۱][۲]

زندگی هنری[ویرایش]

داریوش کار هنری را از هشت سالگی با نوشتن داستان، مسابقه و طرح جدول در نشریاتی مثل «عدل ایران» و «نوباوگان ایران» آغاز کرد. پانزده ساله بود که خاله‌اش از او خواست تا سردبیری مجله‌ی «خردسالان» او را بپذیرد. چندی پس از آن کار صفحه‌ی سینمایی مجله‌ی «شاهکارها» را بر دوش گرفت و در همان هنگام در مجلهٔ «امید ایران» به نقد فیلم پرداخت. در سال ۱۳۳۷ به فرانسه رفت و کارگردانی فیلم را در مدرسهٔ عالی آموزش فنی سینماتوگرافی (ایدک: پاریس I.D.H.E.C) آموخت. فیلم کوتاه «وقت دیگر عشق من» (۱۳۴۰) در فرانسه، دستاورد این دوره بود.[۳][۴]

فیلم‌سازی[ویرایش]

«گود مقدس» نخستین فیلم او در ۱۳۴۱، گزارشی فرهنگی بود از زورخانه‌ها. سپس در ۱۳۴۲ «جلد مار» را با بازیگری جمشید مشایخی و فخری خوروش بر پایهٔ داستان همخوابهٔ خانم چاترلی اثر دی.اچ. لارنس ساخت.[۵] فیلم سوم او «ولی افتاد مشکلها» در ۱۳۴۴ ناهماهنگی فرهنگی زندگی جوانان را به ریشخند و شوخی می‌گرفت. برای نمونه «دخترها نه تنها از لباس و آرایش الیزابت تیلور و بریژیت باردو تقلید می‌کنند، بلکه برداشت آنها از حوادث سینمایی این موجوداتِ رؤیایی، به ویژه یک زندگی سودایی است».

پس از آن «چهره ۷۵» را در ۱۳۴۴ [۶] ساخت که انتقاد تلخی از رخنهٔ فرهنگ فرنگی به روستاها بود.

در ۱۳۵۱ داریوش فیلم بلند «بی‌تا» را با بازیگری گوگوش و سنا ضیائیان ساخت که با استقبال بسیار تماشاگران روبرو شد.[۷]

کارگزار هنری[ویرایش]

هژیر دبیرکل جشنواره جهانی فیلم تهران بود. او همچنین دبیر عامل جشنواره‌ی بین‌المللی کودکان و نوجوانان، مسئول سمینار یونسکو در زمینهٔ فیلمسازی مستند آسیا، دبیرکل نخستین جشنواره فیلم‌های جوانان آسیا، دبیرکل نخستین جشنوارهٔ فیلم‌های جوانان آسیا؛ عضو هیئت داوران جشنواره‌های بین‌المللی تائورمینا (قاهره)، کودکان و نوجوانان تهران و جشنوارهٔ جهانی فیلم تهران بود داریوش در مدرسه عالی تلویزیون و سینما (در اوایل دههٔ ۱۳۵۰) کارگردانی تدریس می‌کرد و در سال ۱۳۵۸ به فرانسه مهاجرت کرد و در سال‌های آغازین مدیریت دانشگاه تولوز را به عهده داشت.[۸]

زندگی خصوصی[ویرایش]

داریوش در پایان دههٔ سی با گلی ترقی داستان‌نویس ازدواج کرد[۲] و پس از چند سال زندگی از او جدا شد.

فیلم‌شناسی[ویرایش]

«گود مقدس» (۱۳۴۱)

«جلد مار» (۱۳۴۲)

«ولی افتاد مشکلها» (۱۳۴۴)

«چهره ۷۵» (۱۳۴۴)

«بی‌تا» (۱۳۵۱)

نوشته های مشابه

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *